Παραφράζοντας τον A. de Tocqueville θα μπορούσαμε ενδεχομένως να δεχτούμε ότι κάθε κόμμα του οποίου η ηγεσία εκλέγεται από τη βάση έχει εν τέλει και τον Πρόεδρο που του αξίζει. Αυτό προκύπτει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο από την εσωκομματική διαδικασία της Νέας Δημοκρατίας στις 29/11/2009.
Η εκλογική νίκη Σαμαρά απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογική αυτοτοποθέτηση της πλειοψηφίας της βάσης του κόμματος. Μια βάση που σε μεγάλο βαθμό, έσφιγγε τα δόντια κάθε φορά που για λόγους καθαρά πρακτικούς και οπορτουνιστικούς και μπροστά στο φάσμα επερχόμενων επαναλαμβανόμενων εκλογικών συντριβών αναγκαζόταν σε μια φιλελεύθερη στροφή προς το Κέντρο. Μια βάση φοβική, απομονωμένη και κλεισμένη πίσω από χρόνια ταμπού εμφύλια και μετεμφυλιακά. Μια βάση ολιστικά λαϊκή δεξιά.
Ο φιλελευθερισμός δεν έγινε ποτέ κτήμα της παράταξης. Το 1985 όταν ο τότε αρχηγός της, Κ. Μητσοτάκης (ο οποίος σημειωτέων εκλέχθηκε από Συνέδριο και όχι από την κομματική λαϊκή βάση για την οποία ο ίδιος μάλλον παρέμενε ένας εκφραστής του Κέντρου, όπως αυτό πολεμήθηκε από την πάλαι ποτέ κραταιά Ε.Ρ.Ε.), προσπάθησε να μεταλλάξει τον ιδεολογικό προσανατολισμό της Νέας Δημοκρατίας διαμορφώνοντας ένα σύγχρονο φιλελεύθερο πλαίσιο, η Βάση το δέχτηκε περισσότερο ως αναγκαίο κακό παρά ως εκσυγχρονιστικό βήμα. Η ενσωμάτωση των Κεντρώων ήταν για τη Νεοδημοκρατική Βάση η μοναδική - όχι ευκταία αλλά αναγκαστική - λύση για την αντιμετώπιση του καλπάζοντος Παπανδρεϊσμού.
Ο εκλογικός θρίαμβος του ’90 δεν στάθηκε αρκετός να αλλάξει τα ενδόμυχα συναισθήματα της λαϊκής βάσης καθώς η χαρά της εξουσίας μετριαζόταν από το προφίλ του αρχηγού. Η οργή για την εκ των έσω πτώση του ’93 και πάλι μετριάστηκε από τη χαρά για την ανάδειξη νέου αρχηγού και της δεξιάς επανατοποθέτησης ειδικά σε μία εποχή που το άστρο του Ανδρέα έτεινε στη δύση του. Οι διαδοχικές όμως εκλογικές ήττες που ακολούθησαν έκαναν και πάλι εμφανές ότι το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ο άκρατος λαϊκισμός του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ που παρέσυρε την κοινωνία απέναντι από την «ευγενή» λαϊκή δεξιά, αλλά η ίδια η ιδεολογική της τοποθέτηση που την τοποθετούσε απέναντι από το λαό του Κέντρου.
Η στροφή του Κώστα Καραμανλή στην καθημερινότητα του πολίτη και ο νέος φιλελεύθερος άξονας πολιτικής που εφάρμοσε στην αντιπολιτευτική του στρατηγική μετά την εκλογική του ήττα έμελλε να είναι και αυτή που του χάρισε τη μεγάλη νίκη το 2004 αλλά και τη θριαμβευτική του επανεκλογή το 2007.
Η συνέχεια βέβαια είναι γνωστή και τα τραγικά συνολικά λάθη της δεύτερης διακυβέρνησης έφεραν ως φυσικό επακόλουθο και την κατακρήμνιση στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009.
Τα 7 χρόνια φιλελεύθερης πολιτικής όμως – έστω και σε πορεία ή σε κτήση εξουσίας – αποδείχθηκαν πολλά για την ανοχή του μέσου πιστού ψηφοφόρου της Ν.Δ. και το απέδειξε με την ψήφο του στην εσωκομματική διαδικασία της 29ης Νοεμβρίου. Εκεί όπου προτίμησε ξεκάθαρα να επιλέξει όχι τον καταλληλότερο αλλά τον δεξιότερο και μάλιστα τον άνθρωπο που 16 χρόνια πριν προπηλάκιζε και εκδίωκε οργισμένος ως διασπαστή και δάκτυλο του ΠΑΣΟΚ. Τον υπαίτιο της πτώσης του 1993 και φυσικά persona non grata για τη φιλελεύθερη προοδευτική πτέρυγα του κόμματος.
Ο χρόνος θα δείξει αν για μία ακόμη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί και οι επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα προσθέσουν νέες ήττες και νέες συντριβές στο παλμαρέ της Νέας Δημοκρατίας.
Το σίγουρο όμως είναι ότι το αποτέλεσμα της εσωκομματικής διαδικασίας δίνει το σαφές μήνυμα ότι η Βάση της Νέας Δημοκρατίας επιμένει στην ηττοπαθή έως σήμερα, τακτική της «δεξιοκρατίας» ως προτιμότερη από την ψευδεπίγραφη γι αυτήν ταμπέλα του «φιλελεύθερου».
Ο Φιλελευθερισμός μένει ουσιαστικά και πάλι άστεγος για να περιπλανήσει τις προοδευτικές του ιδέες δεξιά κι αριστερά πάντα με προσανατολισμό το μεγάλο πολιτοκεντρικό Κέντρο.
Η εκλογική νίκη Σαμαρά απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογική αυτοτοποθέτηση της πλειοψηφίας της βάσης του κόμματος. Μια βάση που σε μεγάλο βαθμό, έσφιγγε τα δόντια κάθε φορά που για λόγους καθαρά πρακτικούς και οπορτουνιστικούς και μπροστά στο φάσμα επερχόμενων επαναλαμβανόμενων εκλογικών συντριβών αναγκαζόταν σε μια φιλελεύθερη στροφή προς το Κέντρο. Μια βάση φοβική, απομονωμένη και κλεισμένη πίσω από χρόνια ταμπού εμφύλια και μετεμφυλιακά. Μια βάση ολιστικά λαϊκή δεξιά.
Ο φιλελευθερισμός δεν έγινε ποτέ κτήμα της παράταξης. Το 1985 όταν ο τότε αρχηγός της, Κ. Μητσοτάκης (ο οποίος σημειωτέων εκλέχθηκε από Συνέδριο και όχι από την κομματική λαϊκή βάση για την οποία ο ίδιος μάλλον παρέμενε ένας εκφραστής του Κέντρου, όπως αυτό πολεμήθηκε από την πάλαι ποτέ κραταιά Ε.Ρ.Ε.), προσπάθησε να μεταλλάξει τον ιδεολογικό προσανατολισμό της Νέας Δημοκρατίας διαμορφώνοντας ένα σύγχρονο φιλελεύθερο πλαίσιο, η Βάση το δέχτηκε περισσότερο ως αναγκαίο κακό παρά ως εκσυγχρονιστικό βήμα. Η ενσωμάτωση των Κεντρώων ήταν για τη Νεοδημοκρατική Βάση η μοναδική - όχι ευκταία αλλά αναγκαστική - λύση για την αντιμετώπιση του καλπάζοντος Παπανδρεϊσμού.
Ο εκλογικός θρίαμβος του ’90 δεν στάθηκε αρκετός να αλλάξει τα ενδόμυχα συναισθήματα της λαϊκής βάσης καθώς η χαρά της εξουσίας μετριαζόταν από το προφίλ του αρχηγού. Η οργή για την εκ των έσω πτώση του ’93 και πάλι μετριάστηκε από τη χαρά για την ανάδειξη νέου αρχηγού και της δεξιάς επανατοποθέτησης ειδικά σε μία εποχή που το άστρο του Ανδρέα έτεινε στη δύση του. Οι διαδοχικές όμως εκλογικές ήττες που ακολούθησαν έκαναν και πάλι εμφανές ότι το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν ο άκρατος λαϊκισμός του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ που παρέσυρε την κοινωνία απέναντι από την «ευγενή» λαϊκή δεξιά, αλλά η ίδια η ιδεολογική της τοποθέτηση που την τοποθετούσε απέναντι από το λαό του Κέντρου.
Η στροφή του Κώστα Καραμανλή στην καθημερινότητα του πολίτη και ο νέος φιλελεύθερος άξονας πολιτικής που εφάρμοσε στην αντιπολιτευτική του στρατηγική μετά την εκλογική του ήττα έμελλε να είναι και αυτή που του χάρισε τη μεγάλη νίκη το 2004 αλλά και τη θριαμβευτική του επανεκλογή το 2007.
Η συνέχεια βέβαια είναι γνωστή και τα τραγικά συνολικά λάθη της δεύτερης διακυβέρνησης έφεραν ως φυσικό επακόλουθο και την κατακρήμνιση στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009.
Τα 7 χρόνια φιλελεύθερης πολιτικής όμως – έστω και σε πορεία ή σε κτήση εξουσίας – αποδείχθηκαν πολλά για την ανοχή του μέσου πιστού ψηφοφόρου της Ν.Δ. και το απέδειξε με την ψήφο του στην εσωκομματική διαδικασία της 29ης Νοεμβρίου. Εκεί όπου προτίμησε ξεκάθαρα να επιλέξει όχι τον καταλληλότερο αλλά τον δεξιότερο και μάλιστα τον άνθρωπο που 16 χρόνια πριν προπηλάκιζε και εκδίωκε οργισμένος ως διασπαστή και δάκτυλο του ΠΑΣΟΚ. Τον υπαίτιο της πτώσης του 1993 και φυσικά persona non grata για τη φιλελεύθερη προοδευτική πτέρυγα του κόμματος.
Ο χρόνος θα δείξει αν για μία ακόμη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί και οι επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα προσθέσουν νέες ήττες και νέες συντριβές στο παλμαρέ της Νέας Δημοκρατίας.
Το σίγουρο όμως είναι ότι το αποτέλεσμα της εσωκομματικής διαδικασίας δίνει το σαφές μήνυμα ότι η Βάση της Νέας Δημοκρατίας επιμένει στην ηττοπαθή έως σήμερα, τακτική της «δεξιοκρατίας» ως προτιμότερη από την ψευδεπίγραφη γι αυτήν ταμπέλα του «φιλελεύθερου».
Ο Φιλελευθερισμός μένει ουσιαστικά και πάλι άστεγος για να περιπλανήσει τις προοδευτικές του ιδέες δεξιά κι αριστερά πάντα με προσανατολισμό το μεγάλο πολιτοκεντρικό Κέντρο.
Αναρτήσεις
1 σχόλιο:
Πολύ σωστά. Αυτό που δεν κατανόησαν οι ψηφοφόροι της ΝΔ ήταν πως ο Καρατζαφέρης ήταν που τους έδωσε τη Νίκη το 2004 αφού αφαίρεσε τα ακροδεξιά στοιχεία. Ο Καραμανλής τόνιζε πως δεν συνεργάζεται με τα άκρα για τον λόγο ότι κατανοούσε αυτό ακριβώς. Και όμως τελικά στήριξαν αυτόν που θα έρθει απέναντι στο κέντρο και θα καταδικάσει τη ΝΔ σε συνεχείς εκλογικές ήττες. Η ΝΔ κέρδιζε πάντοτε τις εκλογές με σημαία την κάθαρση και έχοντας κεντρώο πρόσωπο. Ο Σαμαράς ακόμα και να φέρει όλους τους ψηφοφόρους του Καρατζαφύρερ δεν θα συγκεντρώσει ποσοστό πάνω από 40%. Αυτό έδειξαν οι τελευταίες εκλογές και αυτό δεν το είπε κανείς.
Δημοσίευση σχολίου